Wachtkamerproject: Time Will Tell

Een geruststellend en tijdversnellend ontwerp voor de wachtkamer

Niemand vindt wachten leuk, al helemaal niet in een ziekenhuis.
Wachtruimtes zijn onpersoonlijk en puur functioneel ontworpen;
je wacht er net als honderden eerdere patiënten op je beurt.

Ik begon mij af te vragen waarom wachten eigenlijk iets vervelends moet zijn.
Waarom er in het gros van de wachtruimtes nog steeds niet veel meer te vinden
is dan een stapel oude tijdschriften? Mijn handen als grafisch ontwerper begonnen
te jeuken. Hoeveel honderden wachtenden zitten er per dag wel niet naar een lege
muur te staren, terwijl de stress zich van binnen ophoopt? Ik nam mij voor met
een oplossing te komen voor ziekenhuizen en andere zorginstellingen.

Als ontwerper breng ik drie elementen terug naar de wachtkamer om deze betekenisvol te maken
voor de wachtende patiënt. De elementen zijn ‘historie’, ‘identiteit’ en ‘relatie’. Door deze elementen
terug te brengen, wordt er persoonlijke informatie aan de patiënt geboden waar hij of zij zich kan
verbinden. Vervolgens maakt het de patiënt bewust van het ‘hier en nu’ zonder in gedachten weg
te vluchten van iets waar men tegenop ziet; de behandeling. Door de geschiedenis van patiënten te
exposeren binnen de universele uitstraling van het ziekenhuis, ontwerp ik een nieuwe relatie tussen
de patiënt en wachtkamer. Een relatie door inlevingsvermogen, die je voorbereidt op wat komen
gaat en je gerust kan stellen.



Ontwerp en mediakeuze | Omdat de patiënt in de wachtkamer voornamelijk in zichzelf gekeerd is, is het
belangrijk de aandacht te grijpen om deze daarna zo lang mogelijk vast te houden. Naast het plaatsen van
de juiste informatie, is het ook zaak om visueel in te spelen op het vermaak en tijdsbesef van de patiënt. Om
een lage instap te creëren wordt er gebruik gemaakt van een projectie. Deze geeft het ontwerp de ruimte
om te bewegen, maar deze ‘nieuwe media’ laat de patiënt ook even zijn sociale media in zijn broekzak
vergeten. Door vervolgens rustgevende bewegingen te gebruiken wordt de patiënt onbewust ontstrest.
Om dit te realiseren zijn verschillende vormanimaties in het ontwerp verwerkt.

De verhalen verschijnen en verdwijnen langzaam vanuit een hoek in de wachtkamer. Het verhaal laat met zich meelezen, terwijl de muur zich steeds verder vult. De verhalen duren per stuk ongeveer drie minuten, maar de lezer kan op elk gewenst moment instappen. Daarbij hoeft de tekst niet persé als een geheel gelezen te worden, maar kan het door het kleurverschil als losse quotes geïnterpreteerd worden.

Waar de rechterzijde van het ontwerp draait om de leesbaarheid, is de linkerzijde bewust gespiegeld. Deze spiegeling zorgt naast een rustgevend totaalbeeld, er ook voor dat de tekst als beeld geïnterpreteerd kan worden door de lezer. De verhalen duren ongeveer drie minuten, maar de praktijk wijst uit dat de patiënten dit ervaren als 90 seconden. Dit bevestigt mijn stelling: tijd is relatief, tijd is te ontwerpen.

IMG_JBZ_WEB1

Realisatie | Sinds vijftien september j.l. is er in de MRI-wachtruimte van het Jeroen Bosch Ziekenhuis in ‘s-Hertogenbosch
de pilot 
van dit project gerealiseerd. (Klik hier voor het artikel op de JBZ website.) De maakbaarheid van het ontwerp werd
direct getest doordat er hier geen hoek, maar alleen een grote vlakke muur beschikbaar was. Hierom is een speciaal
lichtgewicht canvas ontworpen 
in de vorm van een opengeslagen boek. Dit doek zorgt ervoor dat de installatie zowel
hangend,  staand als liggend 
geplaatst kan worden op elke vlakke ondergrond. Reacties van zowel patiënt als personeel
zijn erg positief.  

– LEES  HIER HET  PERSBERICHT  –